*****        منتظر نظرات و پيشنهادات شما همكاران گرامي هستيم *****

دختران ايراني، مثل‌زن‌هاي 40 ساله اروپايي!

همشهري = يكشنبه 21 بهمن 86

بيش از ۸۰ درصد دانش‌آموزان دختر ايرانى به علت فقر حركتى به اختلالات ساختار قامتى مبتلا هستند

به‌طور متوسط هر دانش‌آموز دختر ايرانى در مقطع دبيرستان با يك يا 2 معضل مربوط به ساختار قامتى از جمله گودى كمر، افتادگى شانه‌ها، پاهاى پرانتزى شكل و انحناى غيرطبيعى ستون فقرات مواجه است.

اين آمارها را ازقبل مي‌دانستيم. خبر جديدتر، اين است كه به‌تازگي محمد علي آبادي، رئيس سازمان تربيت بدني بيان كرده: «توان حرکتي دختران ايراني تقريبا معادل زنان ۴۰ ساله فرانسوي است.»

علي‌آبادي با انتقاد از کم بودن سرانه ورزش در ايران به نتايج تحقيقي اشاره كرده كه نشان مي‌دهد وضعيت جسمي دختران و زنان ايراني تا چه حد وخيم است.

با اين حال کارشناسان مي‌گويند ورزش كردن به‌طور مرتب، بايد به صورت فرهنگ در خانواده‌ها رواج پيدا کند وگرنه مسئله اصلي ما فقط كمبود امكانات ورزشي نيست.

دكتر مصطفي نجاتيان، فيزيكال‌تراپيست و رئيس بخش توانبخشي مركز قلب تهران با اشاره به اين كه ورزش و حركت در ايرانيان به‌خصوص در نوجوانان متأسفانه به دلايل زيادي در حاشيه قرار گرفته است، به همشهري مي‌گويد: مهم‌ترين دليل اين مشكل زندگي شهر‌نشيني است به‌طوري كه در حال حاضر علاوه بر اين كه در ميان جوانان ورزش ساده‌اي مثل پياده‌روي به صفر نزديك مي‌شود، متأسفانه بيشتر وقت جوانان صرف تحصيل شده و خصوصا در دوران دبيرستان و دانشگاه افراد وقت كمتري را صرف ورزش مي‌كنند.

وي با اشاره به اين كه در نهايت اين فقر حركتي منجر به بروز اختلالاتي در سامانه حركتي و حتي بيماري‌هايي مثل ديابت مي‌شود، ادامه مي‌دهد: در كشور ما و در 10 سال گذشته شيوع ديابت 10برابر شده است، علاوه بر اين مسائل روحي و رواني ناشي از عدم تحرك نيز منجر به بروز افسردگي و اضطراب در بين جوانان مي‌شود.

به گفته اين فيزيكال‌تراپيست همين عدم تحرك كافي منجر به بروز اختلالات رشد و بيماري‌هايي مي‌شود كه بايد در زمان ميانسالي بروز كنند اما سن بروز آن‌ها به نحو چشمگيري كاهش يافته است.

اصل را باور نداريم!

به گفته كارشناسان در كشور ما فقط يك درصد افراد جامعه اهل ورزش هستند و به همين دليل، كلينيك‌ها و مراكز درماني هر روز شاهد بيماراني هستند كه در سنين پايين دچار مشكلات ستون فقرات، آرتروز، ساييدگي مفاصل، ضعف عضلات و انحراف جانبي ستون فقرات مي‌شوند.

دكتر نجاتيان با بيان اين كه حتي در خيلي از موارد خانواده‌ها متوجه اختلال انحراف جانبي ستون فقرات نيستند، توضيح مي‌دهد: حتي زماني فرد با اين اختلال به پزشك مراجعه مي‌كند كه اقدام درماني خاصي برايش نمي‌توان انجام داد.

البته بي‌تحركي در جامعه ناشي از عوامل مختلفي است.

عده‌اي از كارشناسان، نبود امكانات را در اين ميان عامل مهم‌تري مي‌دانند، ولي به عقيده رئيس بخش توانبخشي مركز قلب تهران، مشكل اصلي ما اين است كه سعي نمي‌كنيم آگاهي جامعه را نسبت به اهميت ورزش از همان سنين پايين و سنين مدرسه افزايش دهيم.

به گفته وي، علاوه بر فقر حركتي در دوران مدرسه، واحد تربيت بدني در دانشگاه هم در حد 4 واحد خلاصه شده و بعد به فراموشي سپرده مي‌شود.

وي خاطرنشان مي‌كند: با اين حال اگرچه شهرداري اقدام به تجهيز كردن پارك‌ها و فضاهاي باز به وسايل ورزش كرده اما به علت عدم آگاهي و حتي اين باور در بين زنان كه ورزش در فضاي باز و با اين امكانات براي آن‌ها ظاهر جالبي ندارد، نسبت به اين امكانات بي‌توجهي مي‌كنند.

وي با اشاره به اين كه در كشورهاي پيشرفته هر فردي موظف است در ساعت اداري نيم ساعت ورزش كند، مي‌گويد: ما حاضريم هزينه‌هاي گزافي را صرف بيماري‌هاي ناشي از فقر حركتي بكنيم در حالي‌كه در فعاليت‌هاي روزمره خود ورزش را در نظر نمي‌گيريم.

دكتر سيد منصور رايگاني، دانشيار طب فيزيكي و مدير گروه طب فيزيكي و توانبخشي دانشگاه علوم ‌پزشكي شهيد بهشتي نيز با بيان اين كه فقر حركتي در ايران در همه رده‌هاي سني و در همه جنس‌ها و همه گروه‌هاي جمعيتي وجود دارد، به همشهري مي‌گويد: در بعضي از گروه‌هاي جنسي و جمعيتي به‌خصوص در زنان و سالمندان بيشتر شاهد اين معضل هستيم به‌طوري كه تأثيرات اين بي‌تحركي در 2 طيف سني نوجوانان و سالمندان ملموس‌تر بوده و اين افراد بيشتر در معرض ابتلا به پوكي استخوان خواهند بود.

دكتر رايگاني با اشاره به اين كه كوتاهي بافت‌هاي نرم هم باعث ايجاد دردهاي مزمن در اندام‌هاي تحتاني و كتف مي‌شوند، ادامه مي‌دهد: يكي از شايع‌ترين علل درد در اندام‌ها- آن‌هم در جوانان- همين كوتاهي بافت نرم است كه انحراف ستون فقرات به صورت محدوديت حركات زانو، گردي شانه و... هم از علائم آن هستند.

كمبود محيط هاي مناسب

اما چرا در كشور ما سهم زنان از اين بي‌تحركي بيشتر است؟ به عقيده متخصصان طب فيزيكي متأسفانه زنان و دختران در مشاركت‌هاي ورزشي به مراتب كمتر از مردان و پسران ديده مي‌شوند و البته اين برمي‌گردد به مسئوليت‌هاي زنان كه هم خانه و هم بيرون از آن را در برمي‌گيرد.

در واقع گروهي معتقدند به‌دليل مشغله بيش از حد تحرك كافي در بين زنان وجود ندارد.

اما آيا اين مسئله فقط در كشور ما وجود دارد؟

به عقيده دكتر رايگاني، مشكل عمده‌تر اين است كه در ايران مشخصا به خاطر حدوديت‌هاي فرهنگي، حضور زنان درمحيط هاي ورزشي به اندازه مردان نيست.

وي مي‌گويد: شاهد اين امر هم عدم وجود فضاي ورزشي مناسب در محيط مدرسه دختران است چون در كشور ما ورزش زنان بايد در محيط بسته باشد ولي اكثر مدارس فاقد سالن‌هاي سرپوشيده ورزش هستند. علاوه بر اين در محيط هاي خارج از مجامع ورزشي هم تقسيم عادلانه‌هاي از نظر امكانات زنان و مردان صورت نگرفته است.

به عقيده وي اما با وجود اين كه شايد كمبود امكانات يكي از دلايل عمده كم‌تحركي باشد، آموزش‌هاي صحيح و لازم هم به اندازه كافي نيستند كه بتوان حتي از شرايط حداقلي استفاده بهينه كرد.دكتر رايگاني با تأكيد بر اين كه درمحيط هاي آموزشي علاوه بر محيط مناسب، به ساعت ورزش كردن نوجوانان هم بايد بها داده شود، توضيح مي‌دهد: متأسفانه علاوه بر اين كه ساعات ورزش كردن در مدارس محدود است، مربيان ورزشي هم آموزش‌هاي لازم را نديده‌اند و هنوز نمي‌دانند كه بايد قبل از شروع كلاس حركات نرمشي و كششي به مدت 5 دقيقه و در 2 نوبت انجام شوند.

هدف‌هاي گمشده، امكانات لوكس

با اين حال علاوه بر عدم آگاهي مردم و كوتاهي در امر بالا بردن اين آگاهي، كارشناسان معتقدند كه باشگاه‌هاي ورزشي هم از عوامل عمده‌اي هستند كه باعث شدند مردم ورزش كردن را يك اقدام لوكس بدانند يا اين كه اصلا هدف خود را از مراجعه به اين باشگاه‌ها ندانند.

دكتر نجاتيان در اين رابطه معتقد است: مشكل اين است كه ما بر حسب عادت ورزش نمي‌كنيم و وجود باشگاه‌هاي ورزشي را جزو مكان‌هاي لوكس مي‌دانيم.

وي خاطر نشان مي‌كند: در اين شرايط هم مسلما با چند بار رفتن به باشگاه‌هاي ورزشي، آن‌ها را به فراموشي مي‌سپاريم چون هنوز ورزش را يك حركت مقطعي مي‌دانيم و تا زماني كه باورمان در مورد ورزش و حركت كافي اصلاح نشود وجود چنين امكاناتي هيچ فايده‌اي ندارد.

دكتر رايگاني نيز در اين باره مي‌گويد: مردم هنوز نمي‌دانند كه اصلا چرا به اين مكان‌ها مراجعه مي‌كنند و يكي از اقدامات غلط در اين مورد اين است كه مردم ما تصور مي‌كنند با ورزش كردن مي‌توانند وزن اضافي خود را به‌طور چشمگيري كاهش دهند براي همين به اين باشگاه‌ها با هدف كاهش وزن مراجعه مي‌كنند نه با هدف ورزش.

وي ادامه مي‌دهد: حتي خيلي از مردم تصور مي‌كنند كه براي ورزش كردن حتما بايد به باشگاه‌هاي ورزشي مراجعه كنند در حالي‌كه هيچ الزامي در اين مورد وجود ندارد و هر كسي با صرف 10 دقيقه وقت در روز و انجام حركات ايروبيك و نرمشي مي‌تواند اثرات نرمش را در خود ببيند.

*************************




>>صفحه اصلي<<

اهداف

موفقيت سازماني
خانواده
روانشناسی
تربیتی
سلامت - زيرذره بين فعال است
بازنشستگان
بخشنامه ها
قوانين و لوايح مجلس
مادر و کودک
ورزشی

ارتباط با مشاور زنان و خانواده 

سايتهاي مرتبط

آيين نامه توسعه مشاركت زنان